خانه / هنر / رویدادهای هنری / محلی خوان نامدار هراتی در بستر بیماری

محلی خوان نامدار هراتی در بستر بیماری

برگرفته از گزارش شمار ۱۰۶ ماهنامه دوربین ( حوت ۱۳۹۷ )

محمود خشنواز به اثر سکته مغزی به بالین بیماری افتاده است، اما صدایش در قالب آهنگ های دلنشین و بیادماندنی، همچنان نوازش دهنده قلب هاست. صدای محمود خشنواز هنوز هم شکوهمند و پرطنین، خاطرات شیرین گذشته را به خاطر می آورد.

« محمود » مشهور به « محمود خشنواز» آواز خوان صاحب نام هراتی، در اوایل دهه چهل خورشیدی در یکی از محلات شهر قدیم هرات به دنیا آمد. پدرش امیر جان یکی از نوازندگان و محلی خوانان نام آشنای هرات بود و همین هنرمندی پدرش، فرصتی فراهم آورد تا محمود بتواند با موسیقی محلی هراتی، آشنا بشود.

موسیقی در خانواده او، میراثی است. پدر و برادرانش همه آواز خوان، دوتار نواز و یا هم رباب نواز بوده اند و محمود، نخستین آهنگ ها را از صدای آلات موسیقی پدرو برادرانش شنیده بود. این آواز خوان جوان در هرات پا گرفت و در این شهر بود که در کنار دیگر هنرمندان، تجربه‌هایی ماندگار را در هنر موسیقی این سرزمین ثبت و ضبط کرد.

استاد محمود خشنواز یکی از معدود آواز خوانان هراتی است که در آواز خوانی و کمپوز آهنگ های محلی، شهرتی فراوان دارد.

وی از نوجوانی مشغول آواز خوانی بوده و آهنگ های بیاد ماندنی از جمله
« سر پل مالان» را ساخته و اجرا کرده است.

این شخصیت هنری طی چهار دهه اخیر با آهنگ های محلی و بیادماندنی اش بیشتر به جامعه معرفی شد و آهنگ های دلنینش در همان شروع به کار  تلویزیون ملی افغانستان ثبت و به نشر رسیدند.

محمود خشنواز بعد از  خالو و ناوک ، مطرح ترین آواز خوان و نوازنده موسیقی محلی هرات است که نزدیک به نیم قرن است که آواز خوانی می کند و مهم‌ترین و معروف‌ترین کار های او ( سر پل مالان ، دیگه نمیایم به محله و چه خوبه هرات) است که در برنامه های مختلف و در جشنواره های موسیقی داخل و خارج از کشور اجرا شده است.

صدای استاد محمود خشنواز فرصت لذت بردن به  انسان می دهد و انسان را وارد فضایی می‌کند که باید از آن لذت ببرد. وی علاوه بر اجرای دل انگیز موسیقی این خطه، نغمه‌هایی را به صورت محلی اجرا کرده‌ است که هیچ کس به این صورت نخوانده‌ است.

متانت و مهربانی است که استاد خشنواز را دلنشین کرده است. وی ذره‌ای غرور ندارد. باید افتاده باشی تا بشوی استاد. بعضی هاا فکر می‌کنند که استاد شدن آسان است. خیال می‌کنند هر کس به کاری توانا شود، استاد شده است. استادی، یک حالت درونی است. یک ظرفیت است که وجود انسان باید پذیرش آن را داشته باشد. برای همین است که خیلی‌ها همان اوایل راه، از جاده باز می مانند. همین‌که چهار نفر در اطراف شان پیدا می‌شوند و احترام می کنند، تازه شروع ماجراهاست. تازه آنجایی است که آدم هی باید به خودش بگوید که فریب این حرف‌ها را نخور؛ تو هنوز باید تلاش کنی؛ تو هنوز باید خیلی بیاموزی؛ تو هنوز باید در مقام شاگردی باشی.

همچنان یکی دیگر از مواردی که استاد محمود خشنواز را به مقام استادی رسانده، همین افتادگی‌اوست.  همه برایش اهمیت دارند؛ فرقی نمی‌کرد که آن آدم وکیل و وزیر باشد یا فردی عام است. شاه و گدا در مقام شنوندگی هنر، برایش یکی هستند. حتی آدم‌های عادی برایش عزیزتر هستند؛ چون می‌داند، آنها صادقانه هنرش را دوست دارند و پشت تعریف و تمجیدهای‌شان، چیزی جز صداقت وجود ندارد. می‌داند آنها، او را فقط به خاطر هنرش می‌خواهند و نمی‌خواهند از او برای خودشان، پله‌ای بسازند.

گفتنی است، محمود خشنواز طی این سال ها در خانه تاریخی حیدر کبابی به تدریس موسیقی سنتی برای هنردوستان جوان مشغول بود.

 

درباره admin

مطلب پیشنهادی

حضور پر رنگ هنرمندان هرات در نمایشگاه آیات صلح با پیام قرآنی

  نمایشگاه آیات صلح با ۴۰ اثر ارزشمند خطاطی روز (سه شنبه، ۳۱ ثور) از …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.